Αποφοίτηση και Επιφοίτηση

Περίμενα πώς και πώς να έρθει το 2005. Ήταν η τελευταία μου χρονιά στο πανεπιστήμιο. Είχα περάσει 3,5 υπέροχα φοιτητικά χρόνια και αυτή τη χρονιά ήταν και η τελευταία μου. Στεναχωριόμουν που τελείωνα από τη μία, από την άλλη όμως είχα ζήσει πολλές όμορφες, αστείες και μελαγχολικές πολλές φορές φοιτητικές στιγμές. Όλες άξιζαν όσο τίποτε άλλο.
Ένιωθα όμως πως κάπου εκεί ήθελα να πάψω να είμαι φοιτήτρια και να πιάσω τη ζωή από τα μαλλιά. Ακριβώς έτσι. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη στη σκέψη της πρώτης μου δουλειάς που δεν υπήρχε μάθημα ικανό να μη φοβήσει και να με αγχώσει. Θα είχα το δικό μου μικρό διαμερισματάκι, τον δικό μου μισθό και τις δικές μου ευθύνες. Είναι πολύ διαφορετικό να τα έχεις όλα αυτά από μόνος σου από το να τα έχεις με τις προσπάθειες και τα χρήματα των γονιών σου. Πολύ διαφορετικό. Ήθελα λοιπόν κάτι δικό μου. Όχι να μου χαριστεί, αλλά να το κερδίσω.
Πράγματι αποφοίτησα στα 4 χρόνια ακριβώς. Φαντάζεστε τη χαρά μου! Πριν καλά καλά ορκιστώ, ξεκίνησα να στέλνω βιογραφικά με πολύ μεγάλη αισιοδοξία (εδώ γελάμε)!
Περιττό να σας πω πως χρειάστηκα 4 μήνες στέλνοντας βιογραφικά για να βρω μία δουλειά σε ένα δικηγορικό γραφείο σαν υπάλληλος γραφείου με γενικά καθήκοντα. Δεν παραπονιέμαι, ίσα ίσα νιώθω και πάρα πολύ τυχερή που βρήκα έστω κι αυτή! Είχα απελπιστεί, πραγματικά. Φυσικά ο μισθός μου δεν ξεπέρασε ποτέ τα 650 ευρώ καθώς δεν μου έχει αναγνωριστεί κανένα από τα πτυχία μου.
Ίσως αυτό που ψάχνουμε οι νέοι είναι η αναγνώριση. Και όχι η αναγνώριση του οτι κάναμε κάτι πολύ σημαντικό και πρέπει να βραβευτούμε γι αυτό, αλλά η αναγνώριση οτι ξεκινάμε κάτι πολύ σημαντικό και πρέπει να μας δώσουν λίγη ώθηση, λίγη εμπιστοσύνη και στήριξη. Όταν πηγαίνεις σε ένα γραφείο να ζητήσεις δουλειά στο αντικείμενο σου και σου ζητούν τουλάχιστον 3 χρόνια προυπηρεσίας ...τι μπορείς να κάνεις για να δουλέψεις στο αντικείμενό σου;
Γιατί όσοι φίλοι μου, πρώην συμφοιτητές μου τώρα δουλεύουν σε μαγαζιά με ρούχα, σε τηλεφωνικά κέντρα και γραμματειακές δουλειές (στην καλύτερη); Μερικοί είναι ακόμη άνεργοι κάνοντας τα χαρτιά τους ξανά και ξανά για κάποια διοικητική θέση στο δημόσιο. Κανα δυο είναι με STAGE και τους θεωρώ πολύ τυχερούς. Και άλλοι, χρειάστηκαν να κάνουν ένα πολύ ακριβό μεταπτυχιακό για 2 ακόμη χρόνια και να καταλήξουν στην ίδια κατάσταση γιατί δεν έχουν εμπειρία.
Η αλήθεια είναι, πως κάπου φταίμε κι εμείς, δεν φταίμε; Προσωπικά περίμενα να αρχίσω να δουλεύω τη στιγμή που βγήκα από τη σχολή μου. Περίμενα πως είχα κάνει πολύ καλή δουλειά στη σχολή και πως όλα θα ήταν –σχετικά- εύκολά από τη στιγμή που θα αποφοιτούσα. Λάθος μου. Τεράστιο. Εκεί είναι που αρχίζει ο αγώνας! Ο αγώνας με τον ΟΑΕΔ που σου λέει πως θα ενημερώσει όταν θα έχει νέες θέσεις. Πάνω από τέσσερις μήνες πήγαινα στον Οργανισμό, μία θέση της προκοπής δεν βρήκα ποτέ σ’ αυτόν τον πίνακα ανακοινώσεων. Ο αγώνας με τις συνεντεύξεις και με τη φράση «Δεν έχεις όμως καθόλου εμπειρία...». Ο αγώνας με τον εργοδότη σου για να σου κάνει νόμιμη πρόσληψη. Στον μισθό λυπάμαι, αλλά αγώνα δεν έχει! Παίρνεις αυτά που δικαιούσαι, έναν βασικό (και λες και ευχαριστώ) ο οποίος φυσικά σε αναγκάζει να μείνεις με τους γονείς σου και πάλι, για πολύ πολύ καιρό...